وى پس از استفادهء وافر از مكتب استادان نام‌آور علم اصول در كربلا ، بار ديگر به نجف اشرف هجرت كرد و از مكتب فقهى صاحب جواهر بهره‌ها برد . در سال 1255 ه . ق ، پس از اتمام تحصيلات عاليه به شوشتر مراجعت كرد . پس از وفات صاحب جواهر كه رياست علمى حوزهء نجف بر عهدهء شيخ انصارى ( ره ) قرار گرفت و آوازهء بحث و تدريس شيخ اعظم در تمام شهرها و مناطق شيعى طنين‌افكن شد ، مرحوم شوشترى بيدرنگ براى درك مكتب غنى و پربار شيخ راهى نجف اشرف شد . مدتها در محضر استاد ، با كوششى وصف‌ناپذير مبانى فقهى و اصولى خويش را استوار كرد و پس از رسيدن به مراحل عالى علمى و نيل به درجهء رفيع اجتهاد عازم شوشتر شد . پس از بازگشت مرحوم شيخ به زادگاه خويش ، رياست ، مرجعيت و راهبرى خلق را عهده‌دار شد . ايشان براى پاسخگويى به مسايل شرعى مردم ، رسالهء عمليهء منهج الرشاد را نگاشت و براى بزرگداشت شعاير اسلامى ، حسينيه‌اى بنا كرد . شيخ در سال 1287 ه . ق يا 1291 ه . ق - دليل آن بعدا خواهد آمد - به نجف اشرف مهاجرت كرد . استادان استادان مرحوم علامه شوشترى به شرح زير عبارتند از : 1 . شيخ عبد النبى كاظمى ( 1198 - 1256 ه . ق ) ، صاحب تكملة الرجال « 1 » 2 . شيخ اسماعيل كاظمى ( د . 1247 ه . ق ) ، صاحب المنهاج فى الاصول و مناسك الحج « 2 » 3 . شيخ محمّد حسين بن عبد الرحيم اصفهانى ( د . 1254 ه . ق ) ، صاحب

--> ( 1 ) . امين ، اعيان الشيعة ، ج 4 ، ص 95 . ( 2 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 285 .